کارخانه چسب هل یک استثنا نیست

کارخانه چسب هل

 کارخانه چسب هل و وضع اسفبار کارگران

بعد از چند روز انتشارِ مطالبِ فراوانی توسطِ “کاربرانِ فضایِ مجازی” در موردِ شرایطِ کاریِ حدود ۴۰۰ کارگر کارخانه “چسب هل” واقعِ در محدوده شهر تبریز در هفتۀ آخرِ مرداد ماهِ سالِ جاری، بالاخره با اشاره به “قواعد تعجب‌ برانگیز حاکم در کارخانه چسب هل”، “قواعد عجیب و غریب”، “شرایطِ عجیب”، “شرایطِ کاری متفاوت و تعجب برانگیز”، “قواعد انظباطی سفت و سخت و غیر معمول”، ایلنا در روزهایِ ۲۸ و ۲۹ مرداد چندین مقاله منتشر کرد. اما در نهایت “شرایطِ عجیب‌و غریب” و “متفاوت و تعجب‌برانگیز”، روزهایِ ۲۸ و ۲۹ مرداد در دو مقاله در خبرگزاریِ شرق به‌عنوان “اردوگاه اجباری” توصیف گردید. مواردِ زیر در “آیین‌نامه انضباطی کارخانه هل”، که به صورت بنرهایِ “زرد و سبز”، “دورتادور کارگران، در سالن کارخانه حک شده‌اند”، اعلام گردیده است: “اجباری بودنِ اقامه نماز”؛ “جریمه ۱۲۰هزار تومانی برای نمازنخواندن”، و “فرد در صورت جریمه ‌شدن، باید تشکر کند”؛ “اخراج کارگران در صورت نزاع فیزیکی و اخراج کارگر کمتر بهره‌ور”؛ “بیش از ۲۰ دقیقه در دستشویی ماندن ممنوع است”؛ “نباید وسایل مربوط به یک ماشین را در نقطه‌ای دورتر از آن قرار داد، چون مصداق «جابه‌جایی بی‌مورد» است”؛ “صحبت کردن و نظردادن در کار دیگران ممنوع است”؛ “پوشیدن لباس گرم در زمستان الزامی است و تقاضای بخاری تنها در صورتی پذیرفته می‌شود که شخص لباس مناسب پوشیده باشد”؛ “کارگران در صورت «فرار بی‌موقع» هنگام آتش‌سوزی اخراج خواهند شد”؛ “هنگام ورزش سر کارکنان باید پایین باشد”؛ “مکالمات تلفنی کارگران ضبط می‌شود”؛ و “موقع کار سر کارکنان باید پایین باشد.”

اشاره به چند مورد در رابطه با عملکردِ کارگزانِ فاسدِ رژیم ولایتِ فقیه و رهبرانِ تشکل‌هایِ زردِ حکومتی بعد از افشاء شدن این فاجعۀ ضدانسانی را لازم می‌دانیم. به‌نظر می‌رسد این شرایطِ ضدبشری از سال ۹۳ درکارخانه حاکم بوده است؛ اما بعد از “بازرسی‌ها از کارخانه”، حسینی، مدیرکل تعاون، کار و رفاه اجتماعی آذربایجان شرقی، “عمده…تخلفات” را “الزامی بودن حضور کارگران چسب‌هل در مراسم نماز جماعت روزانه و تعیین جرائم نقدی برای غایبان احتمالی” دانست؛ و در موردِ “توقف و اصلاح” شیوه در “برخوردهایِ انظباطی …از بابت ریختن زباله و ته سیگار، و مازاد مایعات آب‌سردکن”، به کارفرما “تذکر” داد[ایلنا، ۲۹ مرداد ۹۶].

بعد از افشاء شدنِ موضوع، قائم مقام ستاد اقامه نماز کشور “اقدام مدیر کارخانه چسب‌هل در خصوص نحوه اقامه نماز” را “نسنجیده” دانست؛ و با “تذکراتی به کارفرمایِ این واحد صنعتی”، “کم‌هزینه‌ترین راه توسعه و ترویج فرهنگ نماز” را “اجرایِ برنامه‌های تبلیغی…نه ابلاغی و تشویقی…نه توبیخی” دانست[ایلنا، ۲۸مرداد ۹۶].

گرچه مسئول کانون انجمن‌های صنفی کارگران استان آذربایجان شرقی، مقیمِ محل است؛ اما بعد از افشاء شدنِ موضوع و با اشاره به “شرایطِ کار متفاوت و به ظاهر مغایر”، از “بازرسی اداره کار” می‌خواهد که “با ورود به این واحد صنعتی به وضعیتِ کارگران شاغل در آن رسیدگی کند”[ایلنا، ۲۸ مرداد ۹۶]. علی خدایی، عضوِ به اصطلاح “کارگری” شورایِ عالی کار و عضو هیات مدیره کانون عالی شوراهایِ اسلامی کار، با اشاره به “قواعد تعجب‌برانگیز در کارخانه چسب هل” و “قواعد عجیب‌و غریب” گفت، “بنرهایی را بر دیوارهای کارخانه چسب هل می‌بینیم که به‌صورت آشکارا کارگران توسط کارفرما تهدید به اخراج از کار می‌شوند”[ایلنا، ۲۹ مرداد ۹۶]. خدایی مشکل را داشتنِ “کمترین میزان آشنایی با حقوق کار و عرف‌هایِ رایج در محیط کار” می‌داند؛ به عبارت دیگر، او این شرایطِ ضدانسانی در محیطِ کار در رژیم ولایتِ فقیه را، به عملکردِ یک نفر نسبت می‌دهد. گرچه رهبرانِ تشکل‌هایِ زردِ حکومتی چاره‌ای غیر از آن ندارند؛ چون در سه هفتۀ قبل از افشاء این موضوع، با تمجید از وزیرِ کارِ امنیتی رژیم ربیعی، ده‌ها نامه به روحانی نوشته‌اند و خواستارِ ابقاء دوبارۀ او به‌عنوان وزیرِ کار شده‌اند. به‌عنوان نمونه، سخنگوی تشکلات کارگری استان قم، ربیعی را “از جنس…کارگران و…روحیه تواضع و فروتنی در مقابل جامعه کارگری” دانسته و گفت، او “از محبوب‌ترین افراد در بین ما کارگران محسوب می‌شود”[ایلنا، ۲۴ مرداد ۹۶]. حسینی به کارفرما توصیه کرد که “هرچه سریعتر در مورد تشکیل …شورایِ اسلامی کار همکاری لازم را به عمل آورد”[ایلنا، ۲۹ مرداد ۹۶]؛ به‌عبارتِ دیگر، تشکلِ دیگری که فاجعۀ کارخانه چسب‌هل را “تعجب‌برانگیز” بخواند، تشکیل گردد. فقط با سازماندهیِ سندیکاهای کارگریِ مستقل و با ماهیتِ طبقاتی، کارگران خواهند توانست خواسته‌هایِ برحق خود را به رژیم دیکتاتوریِ ولایتِ فقیه تحمیل کنند.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn
Bookmark the permalink.

Comments are closed